{♣}<<[Da~Di~Da ่]>>{♣}

ยังมีคนเล่นSpaces อยุ่มั้ยเนี่ย เหนไปเล่น Hi5 กันหมด

 

    วันนี้ก็เข้ามาอัพ อัพให้มันไม่ร้างหยากใย่ไม่ขึ้น 555+

 

ใครว่างๆคิดถึงRagnarok ก็เข้าไปเล่นนะคับ

เป็นเซิฟเปิดเพื่อการศึกษาก่อนการเล่นจิงนะคับ

                http://toilet.extendedz.net/

 

         

 

 

 

 

 

 

 

วันที่ 21 สิงหา เป็นวันคล้ายวันเกิดชั้น

 

วันนี้ชั้นมาย้อนหลังให้ตัวเอง (วันเกิดตัวเองยังลืม) 

 

 

 

 

 

เอาไปลองเล่นกันดู

 

 

นี่เป็นข้อความ ที่ผมเคยอ่านจาก เสปซ เสปซนึง ซึ่งผมจำชื่อไม่ได้แร้ว แต่ขอบคุนไว้ ณ ที่นี่ด้วยงับ ที่บอกที่มาของเพลง และที่มาของเนื้อหานี้

และขอบคุนเวปกระปุกด้วยงับ ที่นำเรื่องราวดีดีมาเผยแพร่ ผมขออนุญาต เอามาเผยแพร่ต่อนะคับ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 เมื่อวันเสาร์ ที่ 19 พ.ค. ที่ผ่านมาทีมงานกระปุก ได้มีโอกาสเข้าไปอ่าน เว็บบอร์ด ที่เว็บไซต์ พันทิป ดอทคอม ไปเจอเว็บบอร์ด ของคุณ ฟองเบียร์ ซึ่งเป็น PRODUCER ของวง POTATO เขาได้เล่าเรื่องที่มาของเพลง นี่แหละ...ความเสียใจในอัลบั้ม SENSE ให้ฟัง …

          ในเนื้อหาดังกล่าว มีข้อคิดดี ๆ ที่ทำให้ทีมเราอยากนำเสนอ และอยากตั้งคำถามให้คุณนำกลับไปคิดว่า … จริงๆ แล้วความเสียใจที่แท้จริงของเรานั้น คืออะไร? บางคน อาจจะคิดว่า มันคือ การที่ถูกคนรักทิ้ง หรือ คนรักหักอก แต่สำหรับอีกมุมมองของ คนๆ หนึ่ง ซึ่งเป็นเพื่อนของคุณฟองเบียร์ มันไม่ใช่อย่างนั้น … ทั้งที่เมื่อก่อน เพื่อนคนนี้ ร้องไห้เสียใจสุดๆ กับการที่ถูกคนรักทิ้ง ทั้งๆ ที่กำลังจะแต่งงานกัน … แต่แล้วมาวันหนึ่ง เขากลับรู้สึกว่า จริงๆ แล้ว การถูกคนรักทิ้ง มันไม่ใช่ความรู้สึกเสียใจที่แท้จริง  …

          ทั้งนี้ในเว็บบอร์ด คุณฟองเบียร์ ระบุว่า … ผมมีเพื่อนสนิทอยู่คนหนึ่ง เขาเพิ่งเลิกกับแฟนเมื่อไม่นานมานี้ เพื่อนผมทำใจไม่ได้กับการบอกเลิกของแฟนเขา ซึ่งสัญญาว่าจะแต่งงานกับเขาในสิ้นปีนี้ เพื่อนผมเป็นคนต่างจังหวัดที่มาอยู่กทม. ครอบครัวของเขาทั้งหมดอาศัยอยู่ที่ต่างจังหวัด เพื่อนผมจะกลับไปเยี่ยมบ้าน 5-6 เดือนต่อครั้ง...

          งานที่เพื่อนผมทำเป็นงานที่ต้องใช้ความคิดอย่างมาก เพราะฉะนั้นทุกครั้งที่เขากลับไปเยี่ยมบ้านจึงไม่มีใครเคยบอกเลยว่า พ่อเขากำลังเป็นมะเร็ง เพราะกลัวลูกสาวคนนี้ไม่เป็นอันทำงาน อนึ่งความประสงค์นี้มาจากตัวพ่อของเขาเป็นคนขอร้องคนอื่นๆ ในบ้านให้ช่วยปิดเพื่อนผมด้วย เพราะเพื่อนผมเป็นกำลังหลักของบ้านนี้ น้องเขายังเป็นนักเรียนอยู่ยังไม่มีรายได้

          แต่พอเพื่อนผมเสียใจ จากการที่ความฝันเรื่องแต่งงานพังลง ก็เป็นธรรมดาของผู้หญิงที่ร้องไห้ฟูมฟาย หาคนระบายความทุกข์ จนในที่สุดก็ถึงคิวของแม่เขา เพื่อนผมโทรไประบาย กับแม่ว่าตอนนี้เสียใจมากไม่ค่อยมีไอเดียในการทำงาน แม่เขาจึงยอมบอกว่า ถ้าตอนนี้ยังทำงานไม่ได้กลับบ้านมาดูแลพ่อไหม?

          เพื่อนผมเลยถามว่าพ่อเป็นอะไร? . . . แม่ก็บอกว่าเป็นมะเร็งในสมอง เพื่อนผมรีบกลับต่างจังหวัดแล้ววิ่งไปกอดพ่อเขาทันที เพื่อนผมบอกว่าคำแรกที่ได้ยิน คือ 3 เดือนนะลูก หมอบอกว่าพ่ออยู่ได้อีก 3 เดือน . . . แล้วพ่อเขาถามซ้ำไปที่ใจเพื่อนผมว่า....ลูกตาบวมๆ นะ ร้องไห้เรื่องอะไรมารึเปล่า? เพื่อนผมจึงบอกว่าเลิกกับแฟนแล้ว แฟนคนที่หนูบอกว่าจะพามาให้พ่อ-แม่รู้จักไง . . .

          พูดจบพ่อก็สวนว่า แค่ทะเลาะกันรึเปล่า พ่อยังอยู่อีกตั้ง 3 เดือนนะ ถ้าดีกันได้ก็ยังพามาทันนะลูก เพื่อนผมกอดพ่อเขาแน่นแล้วบอกว่าไม่ต้องพูดถึงคนแบบนั้นแล้วจ้ะพ่อ หนูจะอยู่กับพ่อตลอด 3 เดือน . . . พ่อเขาบอกคำสุดท้ายว่า พ่อลาลูกไว้ก่อนเลยแล้วกัน เผื่อวันไหนพ่อหลับแล้วไม่ตื่นขึ้นมาลาลูกก่อนกำหนด 3 เดือน . . . เพื่อนผมบอกว่าคำลาครั้งนี้มันกลบเสียงคำว่า เลิกกันในหัวของเขาที่ได้ยินจากแฟนคนนั้นสนิททันที

          และเพื่อนผมบอกผมว่า  . . . เพิ่งรู้ว่าจริงๆ แล้วความเสียใจมันเป็นแบบนี้เอง เขาขอให้ช่วยเขียนจากเรื่องนี้ของเขา ซึ่งผมเขียนเสร็จหลังจากเขาเล่าเรื่องนี้ให้ผมฟัง 2 วัน . . . ผมอัดเพลงนี้ใส่ซาวด์เบ้าท์เป็นเทปไปให้เพื่อนฟังโดยที่ยังเป็นเสียงผมร้องกับกีต้าร์โปร่งตัวเดียว

          หลังจากนั้นแม่เขาโทรมาบอกว่า เพื่อนผมนั่งฟังเพลงนี้กันกับพ่อของเขากันหลายรอบ จนถึงเมื่อ 2 วันก่อนพ่อเขาได้เสียชีวิตลง . . . เพื่อนผมก็อปปี้เทปม้วนนี้แล้วใส่ไปในกระเป๋าเสื้อพ่อของเขา หวังว่าพ่อเขาจะได้ฟังเพลงๆ นี้บนสวรรค์พร้อมๆ กับที่เขายังจะฟังอยู่ในโลกปัจจุบันที่พวกเราอยู่กัน . . .

หลังจากไม่ได้อัพมานานมากกก

 

   วันนี้กลับมาพร้อมวิทยุออนไลน์ ที่ร่วมกันทำกับน้องๆ(จิงๆแค่เป็นดีเจ อย่างอื่นม่ายได้ทำ)

 

http://fakeheal.saiyaithai.org/ ลองฟังกันดูนะคับ

 

 

 

 

  กลับมาคราวนี้คิดถึงทุกคนเรย ยัยพิม เจ๊มิ กานต์ ญ และเพื่อนๆ

 

ไว้จะตามไปคอมเม้นทุกคน